Metal işleme, dökümhane üretimi ve geri dönüştürülmüş metal işlemede metal talaşlarının yeniden eritilmesi, hammadde maliyetini azaltmanın önemli bir yoludur. CNC işleme merkezleri, torna tezgahları, freze makineleri, delme makineleri ve kesme işlemleri her gün büyük miktarda alüminyum talaşı, bakır talaşı, çelik talaşı, demir talaşı ve dökme demir talaşı üretir. İşleme şirketleri için bu talaşlar üretim atığıdır. Dökümhaneler ve ikincil metal geri dönüşümcüleri için bunlar değerli geri dönüştürülebilir metal kaynaklarıdır.

Ancak birçok şirket, farklı türdeki metal talaşlarının yeniden eritilmesi durumunda nihai metal geri kazanımının büyük ölçüde değişebileceğini fark ediyor. Alüminyum talaşlar belirgin yanma ve oksidasyon kaybına maruz kalabilir. Bakır talaşlarının değeri yüksektir ancak diğer malzemelerle karıştırıldığında hızla değer kaybedebilir. Çelik ve demir talaşları daha stabil görünebilir ancak yağ veya nem içeriyorlarsa veya çok gevşek kalıyorlarsa oksidasyona, saçılmaya, cüruf oluşumuna ve daha düşük toparlanmaya da neden olabilirler.

Bu nedenle şirketler için asıl soru, metal talaşlarının yeniden eritilip eritilemeyeceği değildir. Daha önemli soru, yeniden eritme sonrasında ne kadar kullanılabilir metal kaldığıdır. Alüminyum talaşları, bakır talaşları ve çelik talaşları arasındaki erime kaybı farkı, artık daha fazla fabrikanın metal talaş işleme yöntemlerini nasıl seçeceğini etkiliyor.

Metal talaşları ile katı hurda arasındaki en büyük fark, talaşların daha geniş bir yüzey alanına, gevşek bir şekle ve daha karmaşık yağ ve nem koşullarına sahip olmasıdır. Talaşlar ne kadar ince, ince veya kıvrımlı olursa havaya maruz kalan yüzey alanı da o kadar fazla olur. Isıtma ve eritme sırasında bu, oksidasyon olasılığını artırır.

Dökümhaneler için erime kaybı temel olarak çeşitli kaynaklardan gelir:

İlk olarak oksidasyon kaybı.
Metal talaşları geniş bir yüzey alanına sahiptir. Yüksek sıcaklığa maruz kaldıklarında oksijenle daha kolay reaksiyona girerler ve oksitler oluştururlar. Bu oksitler tamamen kullanılabilir metale dönemezler ve sonunda cüruf veya cüruf haline gelirler.

İkincisi, saçılma ve yanma kaybı.
Fırın şarjı sırasında bazı hafif talaşlar sıcak hava akışı, alev veya toz toplama sistemleri tarafından taşınabilir. Alüminyum talaşlar, magnezyum alaşımlı talaşlar ve ince çelik talaşlar bu soruna karşı özellikle hassastır.

Üçüncüsü, yağ ve neme bağlı kayıp.
İşleme talaşları genellikle kesme sıvısı, emülsiyon, yağlayıcı veya nem içerir. Kurumadan ve briketlenmeden fırına girerlerse duman, sıçrama, fırın ısısında dalgalanma ve hatta güvenlik risklerine neden olabilirler.

Dördüncüsü, safsızlıklar ve karışık malzemeler.
Plastik, kum, ahşap, tel, ambalaj atıkları veya farklı metal cinslerinin talaşlarla karışması erime kalitesini düşürebilir. Bakır talaşları ve alüminyum talaşları gibi yüksek değerli malzemeler için karışık malzemeler nihai satış fiyatını doğrudan etkileyebilir.

Beşincisi, fırında zayıf batma davranışı.
Gevşek metal talaşları eriyik banyosuna kolayca batmaz. Yüzeyde ne kadar uzun süre kalırsa oksidasyon ve yanma kaybı o kadar ciddi hale gelebilir.

Bu, asıl sorunun metal talaşlarının değerinin olmaması olmadığı anlamına gelir. Sorun, gevşek talaşların verimli yeniden eritme için uygun formda olmamasıdır.

Erime kaybı için sabit bir sayı yoktur çünkü bu kayıp talaş şekline, yağ içeriğine, neme, kirlilik seviyesine, sıkıştırma yoğunluğuna, fırın tipine, besleme yöntemine, eritme sıcaklığına ve operatör kontrolüne bağlıdır. Bununla birlikte, pratik geri dönüşüm deneyimine göre, alüminyum talaşları, bakır talaşları ve çelik talaşlarının açıkça farklı kayıp riskleri vardır.

Alüminyum talaşları verimli bir şekilde yeniden eritilmesi en zor metal talaşları arasındadır. Alüminyum kolayca oksitlenir ve alüminyum talaşları genellikle hafif, ince, kıvrılmış ve yüzey alanı yüksektir. Gevşek alüminyum talaşları doğrudan fırına yüklendiğinde yüzeyde hızla oksitlenebilir ve alüminyum cürufları ve oksit cürufu oluşturabilirler.

Gevşek alüminyum talaşlarında yağ ve nem içeriği yüksekse veya malzeme düzgün şekilde briketlenmezse, kurutulmazsa ve beslenmezse gerçek erime kaybı önemli olabilir. Bazı şirketler gevşek alüminyum talaşlarının büyük miktarda göründüğünü, ancak yeniden eritme sonrasında nihai metal veriminin ideal olmadığını fark ediyor.

Alüminyum talaşların tipik riskleri şunları içerir:

• Geniş yüzey alanı ve hızlı oksidasyon;
• Hafif malzeme sıcak hava akımıyla kolayca taşınır;
• Duman ve sıçramaya neden olan yağ ve nem;
• Gevşek talaşların eriyik banyosuna hızla batmaması;
• Cüruf oluşumu metalin geri kazanılmasını zorlaştırır.

Bu nedenle alüminyum talaşları genellikle diğer birçok talaş malzemesine göre daha acil olarak briketlemeye ihtiyaç duyar. Şirketler, alüminyum talaşlarını yüksek yoğunluklu briketlere bastırarak havaya maruz kalmayı azaltabilir, fırındaki batma davranışını iyileştirebilir, saçılma ve oksidasyonu azaltabilir ve geri kazanımı geliştirebilir.

Bakır talaşları, alüminyum talaşlarına göre yüksek metal değerine ve daha yüksek yoğunluğa sahiptir, dolayısıyla taşıma ve yeniden eritme sırasında dağılma olasılıkları daha azdır. Ancak bakır talaşları hala oksidasyon, yağ kalıntısı, safsızlık ve karışık dereceli problemlerle karşı karşıyadır.

Bakır işleme şirketleri için kırmızı bakır talaşları, pirinç talaşları, bronz talaşları ve diğer bakır alaşımı talaşları gelişigüzel karıştırılmamalıdır. Dökümhaneler ve ikincil bakır kullanıcıları kimyasal bileşime duyarlıdır. Karışık malzemeler malzeme kalitesini ve satın alma fiyatını düşürebilir.

Bakır talaş kaybı yüzde olarak her zaman en yüksek seviyede olmayabilir, ancak bakır değerli olduğundan ekonomik etki daha büyük olabilir. Küçük kayıplar veya kalitedeki düşüşler bile karı etkileyebilir.

Bakır talaşlarının tipik riskleri şunları içerir:

• Farklı bakır alaşımlarının bir araya gelerek kimyasal bileşimi etkilemesi;
• Erime kalitesini düşüren demir yabancı maddeleri;
• Yağ ve kesme sıvısı dumanı ve arıtma maliyetini artırır;
• Bakır oksitlere oksitlenen ince bakır talaşları;
• Gevşek taşıma sırasında yüksek değerli malzemenin saçılması veya kaybolması.

Bakır talaşlarında kaybın azaltılması yalnızca briketlemeyle ilgili değildir. Aynı zamanda net bir sınıflandırma, azaltılmış kontaminasyon ve karışık derecelerin önlenmesini de gerektirir. Briketlenmiş bakır talaşlarının tartılması, depolanması, yüklenmesi ve fırına doldurulması daha kolaydır ve alt alıcılar için daha kabul edilebilirdir.

Birçok işleme tesisinde büyük miktarlarda çelik talaşları, demir talaşları ve dökme demir talaşları üretilir. Birim değerleri genellikle bakır talaşlarından ve bazı alüminyum talaşlarından daha düşük olduğundan, birçok şirket kayıplarına yeterince dikkat etmiyor. Ancak günlük işlem hacmi yüksek olduğunda uzun vadeli kayıp yine de önemli olabilir.

Çelik ve demir talaşlarıyla ilgili ana sorunlar kabarık hacim, yağ ve nem içeriği, kum veya taşlama tozu kirliliği ve zor kullanımdır. Uzun kıvrılmış talaşlar da şarjı zorlaştırabilir ve güvenlik sorunları yaratabilir. Gevşek talaşların doğrudan fırına yüklenmesi durumunda, küçük parçacıklar oksitlenebilir, dağılabilir veya cürufun içine girebilir, bu da gerçek metal geri kazanımını azaltabilir.

Çelik ve demir talaşlarının tipik riskleri şunları içerir:

• Büyük depolama alanı kaplayan uzun kıvrılmış talaşlar;
• Duman ve kirliliğe neden olan yağlı talaşlar;
• İnce talaşların oksitlenmesi veya hava akışıyla taşınması;
• Cüruf hacmini artıran yabancı maddeler;
• Gevşek malzeme taşıma ve tartım verimliliğini azaltır.

Çelik, demir ve dökme demir talaşları için briketleme yalnızca eritme verimini artırma açısından değerli değildir. Aynı zamanda depolama hacmini ve nakliye maliyetini de azaltır. Gevşek demir talaşları yoğun briketler halinde preslendikten sonra atölye daha temiz hale gelir, taşıma kolaylaşır ve fırın şarjı daha yoğun hale gelir.

Uygulama açısından bakıldığında şirketler farklılıkları şu şekilde anlayabilir:

• Alüminyum talaşlar çoğunlukla oksidasyon ve saçılma riskleriyle karşı karşıyadır. Gevşek alüminyum talaşlar genellikle en yüksek kayıp riskine sahiptir.
• Bakır talaşlar çoğunlukla karışık malzemelerle, kirlenmeyle ve yüksek değer kaybıyla karşı karşıyadır. Kayıp yüzdesi en yüksek olmayabilir ancak mali etkisi çok açık olabilir.
• Çelik ve demir talaşları çoğunlukla yüksek hacim, yağ içeriği, kabarık depolama ve uzun vadeli birikmiş kayıplarla karşı karşıyadır. Birim değerleri daha düşük olabilir ancak toplam kayıp çoğu zaman hafife alınır.

Şirketler malzemeleri briketleme önceliğine göre sıralarsa, alüminyum talaşları genellikle ilk öncelik olur ve bunu bakır talaşları ve diğer yüksek değerli alaşım talaşları takip eder. Çelik talaşları, demir talaşları ve dökme demir talaşları, üretim hacmi, nakliye mesafesi ve fırının yeniden kullanım gereksinimlerine göre dikkate alınmalıdır.

Erime kaybını azaltmanın ilk adımı fırının çalıştırılması değil, toplanmasıdır. İşleme sahaları, alüminyum talaşları, bakır talaşları, çelik talaşları, dökme demir talaşları, paslanmaz çelik talaşları ve alaşım talaşları gibi malzemeleri türüne göre ayrı ayrı toplamalıdır.

Farklı malzemeler birbirine karıştırılırsa daha sonra ayırmak pahalı olabilir, hatta imkansız olabilir. Bu özellikle bakır talaşları, alüminyum alaşımlı talaşlar ve paslanmaz çelik talaşları için önemlidir çünkü karışık malzemeler kararsız kimyasal bileşime neden olabilir ve alt akış kabulünü azaltabilir.

Yağlı ve ıslak metal talaşları erime stabilitesini etkileyebilir ve duman, sıçrama ve güvenlik riskleri oluşturabilir. Şirketler, boşaltma, çökeltme, santrifüjleme, kurutma veya briketleme yoluyla artık kesme sıvısını azaltabilir.

Briketleme, sıkıştırma sırasında sıvının bir kısmını sıkıştırarak toplamayı ve taşımayı kolaylaştırır. Büyük miktarlarda kesme sıvısı kullanan işleme şirketleri için bu, yalnızca yeniden eritme performansını artırmakla kalmaz, aynı zamanda atölye kirliliğini ve atık sıvı arıtma basıncını da azaltır.

Metal talaş briketleme presi, gevşek metal talaşlarını silindirik veya blok şekilli briketler halinde sıkıştırmak için hidrolik basınç kullanır. Briketlemeden sonra talaşlar daha yüksek yoğunluğa, daha küçük hacme ve eriyik banyosunda daha iyi batma davranışına sahip olur ve bu da oksidasyona maruz kalma süresini azaltır.

• Alüminyum talaşlar için briketleme, hafif talaşların saçılımını ve oksidasyonunu azaltmaya yardımcı olur.
• Bakır talaşlar için briketleme, taşıma kaybını azaltır ve depolama ve tartım kolaylığını artırır.
• Çelik ve demir talaşları için briketleme, depolama alanını azaltır, nakliye verimliliğini artırır ve daha istikrarlı fırın şarjını destekler.

Metal talaşları bir kerede gevşek ve aşırı şarj edilmemelidir. Daha iyi bir yöntem, besleme hızını fırın tipine ve malzeme durumuna göre kontrol ederek talaşların yüksek sıcaklıktaki oksitleyici ortama maruz kalma süresini azaltmaktır.

Briketlenmiş malzeme stabil gruplar halinde yüklenebilir ve eriyik banyosuna daha hızlı batabilir. Gevşek talaşlar için şirketler, saçılma ve yanma kaybını azaltmak amacıyla doğrudan güçlü aleve veya yüksek hava akışına sahip alanlara beslemekten kaçınmalıdır.

Farklı metaller farklı erime sıcaklıkları gerektirir. Aşırı sıcaklık oksidasyonu ve yanma kaybını artırır. Firmalar alüminyum, bakır, çelik, demir veya alaşımlı malzemelere göre uygun ergitme proseslerini seçmelidir. Metal talaşlarını düzenli olarak yeniden eriten firmalar için talaşlara uygun fırın tipi veya ön arıtma sistemi gerekli olabilir.

Bu özellikle alüminyum talaşlar için önemlidir. Gevşek alüminyum talaşlarının sıradan yöntemlerle eritilmesi durumunda kayıp yüksek olabilir. Briketleme, kurutma, uygun fluks kullanımı, özel eritme uygulaması ve kontrollü besleme, metal geri kazanımını önemli ölçüde artırabilir.

Pek çok şirket kayıtlarını eksiksiz tutmadığı için gerçek zararını bilmiyor. Her bir talaş partisi için girdi ağırlığının, malzeme tipinin, yağın durumunun, briketleme durumunun, geri kazanılan sıvının, cüruf miktarının ve nihai metal veriminin kaydedilmesi tavsiye edilir.

Yeterli veri toplandıktan sonra şirketler hangi malzemelerin en yüksek kayba sahip olduğunu, briketlemenin gerekli olup olmadığını, kurutmanın gerekli olup olmadığını ve fırın sıcaklığının mı yoksa besleme yönteminin mi ayarlanması gerektiğini belirleyebilir. Bu, ekipman yatırımını ve süreç iyileştirmeyi daha güvenilir hale getirir.

Metal talaş briketlemenin temel değeri gevşek, hafif, yağlı ve yönetimi zor talaşları yüksek yoğunluklu, depolanması kolay, taşınması kolay ve fırın dostu hammaddelere dönüştürmektir.

Briketleme şirketler için çeşitli pratik faydalar sağlar:

• Azaltılmış talaş hacmi ve daha iyi atölye veya depo kullanımı;
• Daha kolay yağ geri kazanımı ve çevresel arıtma için kesme sıvısının kısmen çıkarılması;
• Daha yüksek malzeme yoğunluğu ve daha düşük taşıma kaybı;
• Fırın şarjı sırasında saçılma ve oksidasyona maruz kalmanın azalması;
• Daha kararlı erime ve daha iyi metal geri kazanımı;
• Alt alıcılar tarafından daha yüksek kabul;
• Düşük değerli gevşek talaşların daha yüksek değerli briketlenmiş malzemelere dönüştürülmesi.

Bu nedenle daha fazla dökümhane, otomobil parçası üreticisi, alüminyum profil fabrikası, bakır işleme tesisi, CNC işleme şirketi ve hurda metal geri dönüşüm şirketi metal talaş briketleme preslerine önem veriyor.

Bir şirket ağırlıklı olarak alüminyum talaşları işliyorsa briket yoğunluğuna, yağ ve nem kontrolüne ve fırın şarjı sırasında oksidasyona odaklanmalıdır. Alüminyum talaşlar ne kadar hafif ve ince olursa o kadar erken briketlenmeleri gerekir.

Bir şirket ağırlıklı olarak bakır talaşları işliyorsa malzeme saflığına, farklı bakır alaşımı kalitelerinin ayrılmasına, briketleme sonrası tartıma ve taşıma sırasında kayıpların önlenmesine odaklanmalıdır.

Bir şirket ağırlıklı olarak çelik talaşı, demir talaşı ve dökme demir talaşı işliyorsa üretim hacmine, nakliye mesafesine, depolama alanına ve briketlerin istikrarlı bir şekilde yeniden eritilip satılamayacağına odaklanmalıdır.

Talaş kaynakları karmaşıksa, şirketler sınıflandırılmış toplamayla başlayabilir ve ardından ana malzemeye ve işleme hacmine göre briketleme presini, vidalı besleyiciyi, kaldırma konveyörünü, depolama hunisini, otomatik kontrol sistemini veya diğer konfigürasyonları seçebilir.

Alüminyum talaşlarının, bakır talaşlarının ve çelik talaşlarının erime kayıpları aynı değildir. Alüminyum talaşlar genellikle en yüksek oksidasyon ve saçılma kaybı riskine sahiptir. Bakır talaşların kayıp yüzdesi daha kontrol edilebilir olabilir ancak değerlerinin yüksek olması nedeniyle karışık malzemeler ve kirlilik ciddi mali kayıplara neden olabilir. Çelik ve demir talaşları daha düşük birim değere sahip olabilir, ancak bunların büyük hacimleri ve kabarık şekilleri zamanla önemli birikmiş kayıplara yol açabilir.

Erime kaybını azaltmak, metal geri kazanımını iyileştirmek ve saha yönetimini geliştirmek isteyen şirketler için önemli olan sadece metal talaşlarını toplamak değildir. Anahtar, eksiksiz bir ön arıtma süreci oluşturmaktır. Kaynakta ayırma, yağ ve nemi azaltma, briketleme, kontrollü fırın yükleme ve veriye dayalı verim yönetiminin tümü, nihai geri kazanımı doğrudan etkileyebilir.

Dökümhaneler ve ikincil metal şirketleri hammadde kalitesi gereksinimlerini artırmaya devam ettikçe, gevşek metal talaşlarının doğrudan yeniden eritilmesi avantajını giderek kaybediyor. Briketlenmiş alüminyum talaşları, bakır talaşları, çelik talaşları ve demir talaşlarının istikrarlı geri dönüşüm ve uzun vadeli satın alma sistemlerine girme olasılığı daha yüksektir. Metal işleme şirketleri için talaş işleme yöntemlerini ne kadar erken geliştirirlerse, erime kaybını azaltmak ve üretim atıklarını daha yüksek değerli geri dönüştürülmüş metal kaynaklarına dönüştürmek o kadar kolay olur.