تراشه های فلزی پر روغن همیشه نمی توانند به سادگی با اعمال نیروی فشار بیشتر مدیریت شوند. مشتریان باید بازیافت مایع، پایداری بریکت، تلفات ذوب، خطرات زیست محیطی و هزینه عملیاتی کل فرآیند بازیافت را کنترل کنند.

عملیات ماشینکاری در کارخانه‌های قطعات خودرو، کارخانه‌های بلبرینگ، کارگاه‌های شیرآلات، تولیدکنندگان قالب و تأسیسات پردازش آلومینیوم به طور مداوم براده‌های فولادی، تراشه‌های چدن، تراشه‌های آلومینیوم و سایر باقیمانده‌های فلزی را تولید می‌کنند.

روغن برش یا خنک کننده مبتنی بر آب معمولاً برای خنک کردن ابزارها، بهبود دقت ماشینکاری و افزایش عمر تجهیزات استفاده می شود. در نتیجه، تراشه های فلزی تازه تولید شده اغلب حاوی مقدار معینی روغن، امولسیون یا مایع فرآیند هستند.

برای مشتریان، تراشه های فلزی روغنی نه تنها یک مشکل مدیریت زباله است. آنها همچنین به هزینه های مواد خام، ایمنی محل کار، مدیریت زیست محیطی، هزینه های حمل و نقل و بازده ذوب مرتبط هستند.

هنگامی که محتوای مایع خیلی زیاد است، تغذیه تراشه ها به طور مستقیم به پرس بریکت ممکن است باعث تخلیه بیش از حد مایع، بریکت های ناپایدار، آلودگی دستگاه و تغذیه ناسازگار شود. فروش یا ذوب مواد بدون درمان مناسب نیز ممکن است ارزش بازیافت آن را به دلیل کاهش مایعات، آلودگی و تلفات اکسیداسیون کاهش دهد.

بنابراین، یک پروژه بازیافت تراشه های فلزی موفق باید با شناسایی نوع سیال، شرایط مواد و مقصد نهایی بریکت ها آغاز شود – نه صرفاً با مقایسه نیروی پرس و ظرفیت ساعتی.

مایع باقی مانده در تراشه های ماشینکاری ممکن است شامل روغن برش تمیز، روان کننده، امولسیون مبتنی بر آب یا مایع تمیز کننده باشد. مقدار و توزیع این مایع با توجه به فرآیند ماشینکاری و شکل تراشه متفاوت است.

تراشه های چدن ریز ممکن است مقدار قابل توجهی مایع خنک کننده را حفظ کنند. تراشکاری های بلند فولادی می توانند سیال را در بسته های درهم به دام بیندازند. تراشه های آلومینیومی با چگالی کم حاوی فضاهای باز زیادی هستند و همچنین ممکن است مقدار زیادی مایع برش را حمل کنند.

بدون فرآیند درمان مناسب، مشتریان معمولاً با چندین مشکل عملیاتی مواجه می شوند.

ضایعات فلزی معمولاً قبل از فروش وزن می شوند، اما این بدان معنا نیست که سیال همان ارزش فلز را دریافت می کند.

برخی از بازیافت‌کنندگان وزن را کاهش می‌دهند، قیمت خرید را کاهش می‌دهند یا زمانی که مواد حاوی روغن یا خنک‌کننده بیش از حد باشد، بازرسی جداگانه انجام می‌دهند. بنابراین شرکت ماشینکاری ممکن است مایع برش قابل بازیافت را از دست بدهد در حالی که قیمت ضایعات کمتری نیز دریافت می کند.

تراشه های تصفیه نشده پس از قرار دادن در ظرف به تخلیه ادامه می دهند. روغن و امولسیون می توانند کف، مسیرهای لیفتراک، مکان های ذخیره سازی و وسایل نقلیه حمل و نقل را آلوده کنند.

این کار تمیز کردن اضافی ایجاد می کند و می تواند خطرات لغزش، آتش سوزی و محیطی را افزایش دهد.

هنگامی که تراشه ها حاوی مایع بیش از حد هستند، شرکت نه تنها فلز ارزشمند بلکه مایعی را که به طور بالقوه می تواند جدا شده یا بازیابی شود، حمل می کند.

هنگامی که مواد در مسافت های طولانی حمل می شوند، هزینه بیشتر می شود.

هنگامی که تراشه های روغنی وارد یک کوره داغ می شوند، مایع می تواند به سرعت تبخیر یا بسوزد و دود، بو و شعله های قابل مشاهده در نزدیکی محل شارژ ایجاد کند.

آب یا خنک کننده مبتنی بر آب نیز ممکن است هنگامی که در معرض فلز مذاب قرار می گیرد، پاشش ایجاد کند. روش های خشک کردن و کوره مناسب همچنان ضروری است.

بریکت های تراشه های فلزی برای حفظ شکل خود به فشار، در هم قفل شدن ذرات و تغییر شکل مواد متکی هستند. روغن بیش از حد به عنوان روان کننده بین ذرات عمل می کند و می تواند اصطکاک داخلی را کاهش دهد.

پس از آزاد شدن فشار، بریکت ها ممکن است منبسط شوند، ترک بخورند یا از هم جدا شوند.

یک فرض رایج این است که یک پرس بریکت تراشه فلزی بزرگتر تمام مایع را فشرده کرده و یک بریکت متراکم و پایدار تولید می کند.

نیروی فشار می تواند بخشی از مایع آزاد را حذف کند. با این حال، مایع به دام افتاده در داخل چرخش های درهم، که به عنوان یک لایه به ذرات ریز متصل شده یا در فضاهای داخلی کوچک نگهداری می شود، ممکن است به تنهایی با فشار از هم جدا نشوند.

تنها تکیه بر نیروی بالاتر می تواند معایب دیگری ایجاد کند:

• چرخه پرس طولانی تر و خروجی واقعی کمتر.
• بارهای بیشتر سیستم هیدرولیک و مصرف انرژی؛
• فشار بیشتر بر روی سیلندرها، آب بندی ها و قالب ها؛
• تخلیه ناگهانی مایع بیش از ظرفیت جمع آوری؛
• ادامه برگشت فنری در مواد ارتجاعی.
• انسداد تغذیه زمانی که چیپس های بلند خرد نشده باشند.

برای کاربردهای با سیال بالا، مشتریان عموماً به یک فرآیند ترکیبی نیاز دارندپیش تصفیه، تغذیه کنترل شده، بریکت کردن و جمع آوری مایعاتبه جای انتخاب ساده ماشینی با تناژ بالاتر.

راه حل مناسب به نوع فلز، محتوای سیال، حجم تولید و استفاده نهایی از بریکت ها بستگی دارد. در عمل، فرآیند را می توان به سه سطح تقسیم کرد.

برای حجم‌های تولید کوچک‌تر و تراشه‌هایی که عمدتاً حاوی مایع آزاد جریان هستند، می‌توان از یک ظرف سوراخ‌دار یا قیف تخلیه شیبدار قبل از بریکت‌سازی استفاده کرد.

تراشه‌ها برای مدتی در ظرف باقی می‌مانند و به مایع برشی که به راحتی جدا می‌شوند اجازه می‌دهند به سینی جمع‌آوری یا خط لوله تخلیه شود.

این یک راه حل نسبتا کم سرمایه گذاری برای عملیات متناوب است. با این حال، زمانی که مایع در داخل تراشه های درهم به دام افتاده یا به شدت به ذرات ریز متصل می شود، کندتر و کمتر موثر است.

هنگامی که تراشه ها طولانی هستند، بسیار آلوده به مایع هستند یا به طور مداوم تولید می شوند، این فرآیند ممکن است شامل یک سنگ شکن تراشه و یک جداکننده گریز از مرکز باشد.

سنگ شکن چرخش های طولانی را به قطعات کوتاه تر و سازگارتر کاهش می دهد و به جلوگیری از گره خوردن، پل زدن و تغذیه ناهموار کمک می کند.

سانتریفیوژ از نیروی چرخشی برای جداسازی روغن یا خنک کننده از تراشه ها استفاده می کند. پس از پیش تصفیه، مواد معمولاً به طور مداوم تغذیه می شوند و بریکت های یکنواخت تری تولید می کنند. دیگر نیازی نیست که دستگاه بریکت زنی کل عملکرد حذف مایع را انجام دهد.

این راه حل معمولا برای کارخانه های قطعات خودرو، سازندگان بلبرینگ، تولید کنندگان چرخ دنده و عملیات ماشینکاری بزرگتر مناسب است.

کارخانه هایی که چندین ماشین CNC را کار می کنند ممکن است یک سیستم یکپارچه متشکل از انتقال متمرکز، خرد کردن، جداسازی گریز از مرکز، ذخیره سازی بافر، تغذیه اندازه گیری شده، بریکت کردن هیدرولیک و فیلتراسیون مایع خنک کننده را در نظر بگیرند.

تراشه های فلزی از منطقه ماشینکاری به سیستم پردازش منتقل می شوند. مایع جدا شده جمع آوری می شود و بسته به شرایط آن ممکن است برای استفاده مجدد فیلتر شود یا به یک فرآیند درمان مناسب هدایت شود.

اگرچه سرمایه گذاری اولیه بیشتر است، اما یک سیستم بسته می تواند جابجایی دستی را کاهش دهد، نظافت خانه را بهبود بخشد و مدیریت مواد مستمر و قابل ردیابی را ارائه دهد.

ارزش بریکت کردن به کاهش اندازه فیزیکی زباله محدود نمی شود. یک فرآیند بریکت سازی با طراحی مناسب می تواند کارایی ذخیره سازی، اقتصاد حمل و نقل، درجه بندی قراضه و رفتار کوره را تغییر دهد.

تراشه های فلزی شل حاوی مقدار زیادی هوا هستند. کامیون ها و کانتینرها ممکن است قبل از رسیدن به یک محموله اقتصادی به حد مجاز حجم خود برسند.

بریکت کردن مقدار فلزی را که می تواند در همان فضا منتقل شود افزایش می دهد. برای شرکت هایی که تراشه ها را به یک بازیافت یا ریخته گری خارجی می فروشند، این اغلب یکی از فوری ترین مزایای مالی است.

با این حال، حداکثر چگالی همیشه مقرون به صرفه ترین هدف نیست. مشتریان باید تراکم بریکت را با مصرف انرژی، زمان چرخه و الزامات پایین دستی متعادل کنند.

تراشه های چدن ریز و تراشه های آلومینیومی به راحتی در حین بارگیری، تخلیه و انتقال داخلی گم می شوند. بریکت های معمولی را می توان با سطل ها، پالت ها، لیفتراک ها یا تجهیزات بالابر مناسب حمل کرد.

این امر تلفات مواد را کاهش می دهد و به حفظ محیط کاری تمیزتر کمک می کند.

در حین پرس، بخشی از مایع آزاد از فضاهای بین ذرات فلز خارج می شود. با کانال های زهکشی مناسب، سینی های جمع آوری و تجهیزات فیلتراسیون، مشتری می تواند این مایع را به صورت کنترل شده جمع آوری کند.

در جایی که روغن برش با ارزش بالا استفاده می شود، مایع بازیافتی ممکن است به اقتصاد پروژه کمک کند.

با این حال، مایع خارج شده از پرس نباید به طور خودکار بدون بازرسی به تجهیزات ماشینکاری بازگردانده شود. ممکن است حاوی ذرات ریز فلز، آب یا سایر آلاینده ها باشد و ممکن است نیاز به فیلتراسیون یا تصفیه اضافی داشته باشد.

تراشه های ریز شل ممکن است روی سطح حمام مذاب باقی بمانند و برای مدت طولانی تری در معرض هوا باقی بمانند. بریکت های متراکم به احتمال زیاد وارد مذاب می شوند و رفتار شارژ پایدارتری را ارائه می دهند.

برای تراشه های فولادی و چدنی، بریکت کردن، خوراک کوره قابل کنترل تری ایجاد می کند. برای تراشه های آلومینیومی، تراکم می تواند مقدار مواد سست باقی مانده در نزدیکی دهانه کوره را کاهش دهد.

بازیابی واقعی فلز همچنان به نوع کوره، محتوای اکسید، چگالی بریکت و عمل ذوب بستگی دارد. بهبود بازیابی ثابت را نباید بدون در نظر گرفتن شرایط کوره مشتری وعده داد.

تراشه های ظریف نسبت سطح به حجم بالایی دارند. هنگامی که آزاد ذخیره می شود، فلز بیشتری در معرض هوا قرار می گیرد و پتانسیل اکسیداسیون در طول ذخیره سازی و ذوب را افزایش می دهد.

بریکت کردن فضاهای باز و سطوح در معرض دید را کاهش می دهد. ممکن است به محدود کردن اکسیداسیون بیشتر کمک کند، اما نمی تواند اکسیدی را که قبلاً تشکیل شده است حذف کند یا خرابی ناشی از ذخیره طولانی مدت در فضای باز را معکوس کند.

جداسازی، تخلیه و بریکت کردن انواع فلزات می تواند به حفظ خلوص مواد کمک کند.

در مقایسه با تراشه‌های شل مخلوط، روغنی و آلوده، بریکت‌های طبقه‌بندی‌شده عموماً برای خریداران پایین‌دستی آسان‌تر برای بازرسی، وزن کردن و مدیریت هستند.

بریکت کردن به طور خودکار درجه فلز را ارتقا نمی دهد. مزیت تجاری آن از طبقه بندی بهبود یافته، شکل ثابت و کاهش عدم اطمینان در مورد مایعات و آلودگی ناشی می شود.

یک سازنده قطعات هم تراشه های چدن و ​​هم تراشکاری فولاد آلیاژی تولید کرد. پس از نصب پرس بریکت، شرکت حجم ذخیره سازی را به میزان قابل توجهی کاهش داد، اما بازیافت آن همچنان به اعمال کسر قیمت ادامه داد، زیرا بریکت ها همچنان حاوی مایع بیش از حد بودند.

بازرسی نشان داد که دستگاه قادر به ایجاد فشار است. مشکلات واقعی در بالادست قرار داشت.

تراشه های ماشین های مختلف در یک قیف قرار داده شدند. تراشه های چدن، تراش های فولادی، باقیمانده های تمیزکننده کف و مایعات مختلف برش با هم مخلوط شدند.

چرخش های فولادی طولانی پل هایی را در قیف ایجاد کرده و باعث تغذیه نامنظم می شود. هنگامی که یک دسته مرطوب وارد پرس می شود، حجم زیادی از مایع خنک کننده در مدت کوتاهی تخلیه می شود و سیستم جمع آوری موجود نمی تواند آن را به طور موثر مهار کند.

برخی از بریکت ها نیز پس از آزاد شدن فشار، لبه های شلی داشتند زیرا ترکیب خوراک و محتوای مایع ناسازگار بود.

این شرکت بلافاصله پرس را با مدل بزرگتر جایگزین نکرد. در عوض، این روند را بهبود بخشید:

• تراشه های چدن و ​​فولاد آلیاژی به طور جداگانه جمع آوری شدند.
• چرخش های طولانی قبل از تغذیه خرد شدند.
• قبل از بریکت کردن مواد مرطوب اجازه داده شد تا تخلیه شوند.
• یک سینی جمع آوری و واحد فیلتراسیون به نقطه تخلیه پرس اضافه شد.
• منبع مواد، وزن ورودی و بازیافت مایع به صورت دسته ای ثبت شد.
• درجه مواد قابل قبول و شرایط سیال با بازیافت تایید شد.

پس از این تغییرات، بریکت ها سازگارتر شدند، اختلاط مواد کاهش یافت و وسایل نقلیه حمل و نقل دیگر نشت قابل توجهی نداشتند.

این بهبود به دلیل طبقه بندی بهتر، پیش تصفیه و کنترل فرآیند به وجود آمد - نه تنها از فشار فشار.

تناژ روزانه به تنهایی برای تعیین اینکه آیا یک پروژه نیاز به خرد کردن، جداسازی گریز از مرکز یا تغذیه خودکار دارد کافی نیست.

مشتریان باید اطلاعات زیر را ارائه دهند:

در صورت امکان، یک نمونه ماده نماینده باید آزمایش شود.

نمونه باید منعکس کننده شرایط تولید عادی باشد نه فقط خشک ترین یا کوتاه ترین تراشه ها. در غیر این صورت، نتیجه آزمایش ممکن است به طور دقیق عملکرد واقعی را نشان ندهد.

هر پروژه بریکت سازی نیاز به سانتریفیوژ ندارد. شرایط زیر نشان می دهد که جداسازی گریز از مرکز ممکن است ارزش ارزیابی داشته باشد:

• مایع قابل مشاهده به سرعت در پایین ظرف تراشه جمع می شود.
• در طول حمل و نقل، مواد همچنان چکه می کند.
• حجم زیادی از مایع در هنگام فشار دادن تخلیه می شود.
• بریکت ها پس از تخلیه خیس می مانند، منبسط می شوند یا می شکنند.
• بازیافت کننده کسرها را اعمال می کند یا مواد بسیار روغنی را رد می کند.
• این شرکت می خواهد روغن برش گران قیمت را بازیابی کند.
• تراشه ها به طور مداوم تولید می شوند و نیاز به تغذیه خودکار پایدار دارند.
• مقررات محلی ذخیره سازی و حمل و نقل زباله های روغنی را به شدت کنترل می کند.

برای تراشه هایی که فقط مقدار کمی سیال سطحی دارند، تخلیه گرانشی و زهکشی پرس ممکن است کافی باشد. هنگامی که مواد بسیار مرطوب، طولانی، درهم پیچیده یا در مقادیر زیاد تولید می شوند، خرد کردن و جداسازی گریز از مرکز می تواند ارزش فرآیند بیشتری را فراهم کند.

نیرو مهم است، اما به طور مستقل خروجی، حذف مایع یا قدرت بریکت را تعیین نمی کند. اندازه قالب، روش تغذیه، حجم دسته ای و زمان نگهداری نیز بر عملکرد تأثیر می گذارد.

تراشه های چدن و ​​آلومینیوم دارای چگالی ظاهری، ویژگی های جریان و رفتار برگشت فنری متفاوت هستند. یک دستگاه ممکن است خروجی ساعتی متفاوتی را با مواد مختلف ارائه دهد.

تراشه های بلند می توانند سیستم تغذیه را در هم ببندند، پل بزنند و مسدود کنند. اگر مواد خوراک نامناسب باشند، حتی یک پرس قابل اعتماد نمی تواند خروجی مداوم را حفظ کند.

روغن یا مایع خنک‌کننده فشرده شده از تراشه‌ها اگر به‌درستی جمع‌آوری و درمان نشود همچنان می‌تواند آلودگی ایجاد کند. زهکشی و جابجایی سیال باید همراه با دستگاه بریکت طراحی شود.

هدف یک پروژه بازیافت تراشه فلزی صرفاً تولید یک بریکت جذاب نیست. این برای حفظ ارزش فلز، بازیابی سیال قابل استفاده و کاهش هزینه های ذخیره سازی، حمل و نقل و ذوب است.

برای تراشه های فلزی با روغن بالا، شرکت باید ابتدا نوع سیال و شرایط مواد را شناسایی کند. سپس می تواند تخلیه گرانشی، خرد کردن، جداسازی گریز از مرکز یا یک خط پردازش کامل خودکار را انتخاب کند.

پرس بریکت تراکم، جابجایی و شارژ کوره را بهبود می بخشد، اما نباید به عنوان تنها راه حل برای هر مشکل محتوای روغن در نظر گرفته شود.

هنگامی که طبقه بندی مواد، جداسازی سیال، تغذیه و بریکت کردن به درستی با هم تطبیق داده شوند، تراشه های فلزی را می توان از یک باقیمانده تولید دشوار به یک منبع فلزی بازیافتی سازگارتر، قابل اندازه گیری و تجاری با ارزش تبدیل کرد.